Het toneelstuk Twee vrouwen boeit van begin tot eind. Alhoewel het niet helemaal duidelijk is wanneer het stuk precies aanvangt: eerst wordt er nog gerepeteerd en gediscussieerd over de bewerking van de roman van Harry Mulisch. En ook het einde van de voorstelling is feitelijk wel het einde, maar eigenlijk ook het einde van de repetitie.
Janine Brogt maakte van het ietwat saaie boek Twee vrouwen uit 1975 een prachtige voorstelling. Vaak vind ik het boek beter dan de bewerking ervan, maar in dit geval overtreft Brogt auteur Mulisch. Grote ster van de voorstelling is Renée Soutendijk. De deze maand zestig wordende actrice speelt zo naturel, dat ik me als toeschouwer niet kan voorstellen dat ze een rol speelt. Ze is Laura én Simone én Renée. Haar tegenspeelster is Roos van Erkel. Zij speelt de vriendin van Laura. Voor de vrolijke noot zorgt Chris Tates. De drie spelers zijn goed gecast, ze vullen elkaar prima aan en hebben elk een rol die bij hen past.
Foto: Ben van Duin
In de bewerking van Janine Brogt wordt er ín het toneelstuk gerepeteerd, wordt het spel stopgezet om te reflecteren op de scène, wordt een scène overgedaan als de emotionele lading niet goed over het voetlicht komt en wordt er gediscussieerd over de rollen. Met name Tates is niet blij dat hij twee maal een vrouwenrol moet spelen. Maar als hij de rol dan toch speelt, doet hij dat zo dat ik er hard om kan lachen.
Ook leuk aan de voorstelling is dat Harry Mulisch flink in het ootje wordt genomen. Er wordt hem elitair geneuzel verweten, zijn uitspraak dat vrouwen niet kunnen schrijven wordt op de hak genomen en zijn eigenwijze, pijprokende blik komt voorbij. Tegelijkertijd is het stuk een ode aan een van Nederlands grootste schrijvers, die in 2010 overleed. In zijn boeken probeerde hij de tijd stil te zetten en dat is wat er in deze voorstelling ook gebeurt.
