Oud-klinkende nieuwe muziek in fris-duistere single-jasjes
Hun website meldt ons ten overvloede: "A sound cultivated from the annals of California culture; the perfect mixture of the sands, the seas, the streets and cities of the golden state." Maar daarmee heb je het geluid van de Allah-La's nog niet helemaal te pakken. Misschien helpt het te zeggen hoe ze hun optreden beginnen: "Hello, we're the Allah-Las and we're from Los Angeles." Lichtvoetig. Kort. Gevat. Zoals een popliedje hoort te zijn. Een droge duik in de zestiger jaren van de East-Coast pop. De media schieten met vergelijkingen naar bands uit de zestiger jaren. Dat zou ik ook doen - Beach Boys, The Shadows en one-hit wonders zoals die er velen waren.
Meteen wringt zich dat bezwerende zomerse maar ook ietwat onheilspellende van de vuige Rock en Roll in je oren. Het surf-achtige gitaar-geluid wordt vermengd met duistere bassen en donkere teksten die je bij de strot grijpen en niet meer loslaten. Alsof je met je surfboard die ene hele hoge golf pakt maar tijdens je ride al voelt dat je te weinig snelheid hebt om er op tijd onderuit te komen. Omdat je de dag er voor te lang hebt doorgezakt. Maar toch daarna denkt: "Maar ik heb het wel gedaan".
De gitaarpartijen zijn gevlochten als een rieten strandstoel, volgens het ge-ijkte 60's teen-beat single patroon. Kwa ritme, tempo en dictie ademen ze echter ook de sfeer van de bananen-elpee van de Velvet Underground. En ook de Mersey-beat is er in terug te vinden. Kwetsbare gitaar-riffjes, ingetogen maar ook uitbundige melodietjes, hooks die je niet vaak meer tegenkomt in de hedendaagse gitaarmuziek. Korte songs die zweven rond een krachtig gitaar-arrangement, overigens goed uitgebalanceed door de geluidstechnicus / PA-vrouw van vanavond. Drums zijn de simpele begeleiding en zijn in geluidsterkte naar achteren geschoven ten faveure van de lead-gitaren, de samenzang en de ondersteunende bas.
Het tempo blijft de gehele set rond 'loom' steken, heupwiegen doet het uitverkocht Merleyn soms. Je zou verwachten dat de sound na een paar nummers gaat vervelen. Voor groepjes zaterdag-volk dat elkaar nog niet genoeg hun persoonlijke status aan elkaar heeft gefacebookt is dat ook zo. Maar het is de vraag of ze ook echt willen luisteren. Zij die willen luisteren horen geweldig mooi samenspel, zorgvuldig gecomponeerde nummers in een geluid die je even waant in de tijd die je ouders nog goed kunnen hebben meegemaakt, maar met muziek waar ze vast nog nooit op hebben gesurft.
De set bestond voornamelijk uit nummers van de debuut-elpee. De nieuwere nummers klonken iets heftiger, waarmee plaat van de tweede elpee even uit de hoes werd gelicht. Mooi, krachtig en met als enige opschmuck de echo. Boeiend en ook spannend. Elk nummer opnieuw. Maar, maar, maar... als zij nu een tweede LP uitbrengen ( een vinyl LP ja, want deze muziek moet je bij voorkeur op een platenspeler kunnen leggen) gaat deze dan dezelfde sfeer, tempo en sound hebben? En wat is dan de houdbaarheidsdatum van deze muziek? Wordt het dan wél saai? Wordt het dan wel de zoveelste Hipstamatic-foto van de smart-phone? Als ze dezelfde kwaliteit in de liedjes stoppen als die op de debuut-LP staan denk ik het niet.
Het maakt ook niets uit, het is nú lekker, dáár moeten we voor gaan: die ene mooie hoge golf, die paar minuten zon door de wolken.
Wat: Allah-Las
Waar: Merleyn
Wanneer: 08-12-2012
Door: Remy Angel
Foto's: Website
