In Nederland musicalland lijkt de opera voor velen een kunstvorm die alleen bedoeld is voor de elite, maar niets is minder waar. Iedereen kent ze, kan ze zelfs meezingen, maar de overgrote meerderheid weet niet dat deze beroemde deuntjes afkomstig zijn uit opera’s.
Voor de opera hoeft men allang niet meer naar Wenen, Parijs, Milaan of Amsterdam. Meerdere initiatieven in Nederland en België brengen de befaamde opera’s dichter bij uw huis. Bijna 132 jaar na de eerste opvoering in Caïro, Egypte, zagen wij afgelopen vrijdag Guiseppe Verdi’s Aïda in de stadsschouwburg te Nijmegen. Opgevoerd door Stichting Internationale Opera Producties (STIOP). Een initiatief van een aantal schouwburgdirecties om in samenwerking met gerenommeerde Europese operahuizen hoogwaardige en eigentijdse opera’s en operettes voor een breed publiek in Nederland en België op te voeren.
Aïda is een verhaal over een tragische driehoeksverhouding in Egypte. Ethiopische troepen staan op het punt Egypte binnen te vallen en men bereidt zich voor op oorlog. Prinses Amneris, dochter van de Egyptische farao, begeert Radames, legeraanvoerder, maar dat is niet wederzijds, want Radames heeft in het geheim een relatie met een slavin van prinses Amneris, Aïda. In Egypte weet niemand dat Aïda een dochter is van Amonasro, de koning van Ethiopië. Zij wordt verscheurd tussen haar liefde voor haar vader en vaderland en haar liefde voor Radames.
Verdi’s meesterwerk over liefde, haat en macht wordt altijd groots gebracht. Een team van Italiaanse solisten, een orkest, een aanzienlijk koor en ballet van de Roemeense Staatsopera Galati brengen Aïda op een relatief klein podium tot leven.
De massascènes zorgen voor een waar spektakel, waarbij het koor ijzerstrek blijkt. Zeker het vrouwenkoor bezorgt kippenvel in de eerste akte, tweede scène wanneer Ramades, die net tot legeraanvoeder van Egypte is uitgeroepen, zich in de tempel klaarmaakt voor de strijd tegen Ethiopië. Hun heldere stemmen ontroeren.
Wanneer Ramades als overwinnaar terugkeert en Verdi’s triomfmars klinkt, die men tegenwoordig vooral kent uit de voetbalstadions, weet het solistenteam deze op elegante wijze tot een goed einde te brengen.
Het zwart-witte decor is wel erg ingetogen voor dit schouwspel, aangezien het meestal zo overweldigend wordt gepresenteerd dat men zich in het oude Egypte waant. Het ballet presteert ondermaats qua choreografie, ze mist kracht, uitstraling en is weinig creatief. Daarnaast halen niet alle solisten gedurende het hele stuk het hoge niveau, maar desondanks blijft het een fraai theater.
Vooral de stem van tenor Antonino Interisano in de rol van Ramades is duidelijk de meest indrukwekkende, de invloed van zijn leermeester Luciano Pavarotti onmiskenbaar. Deze opvoering van de Aïda is dan ook absoluut de moeite waard om te gaan zien en vooral om te horen.
U heeft nog de kans; in het voorjaar zal het gezelschap La Bohème van Giacomo Puccini uitvoeren. Als u denkt dat opera elitair is: ga dat zien! U zult verbaasd staan hoeveel deuntjes u kunt meeneuriën.
Getagd onder
