De BREBL V3-zaal zit bijna vol, de nieuwe kachel heeft de ruimte zojuist met flink wat herrie op temperatuur gebracht. Het relatief kleine podium staat propvol, zeven musici met percussie/elektronica, een vleugel, theremin, elektrische gitaar en blazers vormen een indrukwekkende bezetting.
Het voelt bijna als een thuiswedstrijd voor Corrie. Ze woont tegenwoordig in Aijen, niet ver van Nijmegen, en heeft al langer een connectie met Nimma via iCompani, waar ze als gitarist en componist actief was. Inmiddels is ze gestopt met De Brokken, jarenlang haar vaste band, en de rust die dat opleverde, samen met die van Noord-Limburg, geeft haar ruimte om te componeren. Dat doet ze veel en graag: zowel voor grote orkesten als voor moderne muziekensembles. Corrie is blij dat haar BIMHUIS-compositieopdracht dit keer niet, zoals gebruikelijk, slechts één keer in de Randstad wordt uitgevoerd, maar dat zes podia door het hele land het werk hebben geboekt, waaronder het heldhaftige BREBL.
De wereld in klank en stem
Corrie maakt zich zorgen over waar de wereld naar toe gaat. "If you look at the world, it's unfair, it's cruel, it's unjust, there's violence, there is unpleasantness. But it's also majestic, utterly beautiful and incredibly inspiring", zegt Stephen Fry in een van de spraakfragmenten.
De ondertitel van haar compositie is What The World Needs Now en refereert aan de Burt Bacharach/Hal David song die vervolgt met: Is Love, Sweet Love. Met behulp van een fijne keuze uit diverse gesproken teksten van diverse mensen (waaronder Frank Zappa, Jane Goodall, Bruce Springsteen, Joni Mitchell, David Lynch e.v.a.) die door Corrie vanaf haar computer perfect worden ingestart, wordt een soms beklemmend en soms humoristisch (Ricky Gervais over God!) beeld geschetst van de toestand van de wereld. Het idioom is vaker gedaan, in Nederland onder andere door Jacob ter Veldhuis, maar hier wordt het heel smaakvol, effectief en inhoudelijk sterk toegepast.
Corrie heeft hierbij anderhalf uur muziek gecomponeerd, voorwaar een prestatie op zich. En ze heeft er zich niet met een Jantje van Leiden van afgemaakt. De BIMhuis compositie 2025 opdracht heeft een aantal delen die ieder een eigen karakter hebben en een reactie lijken te zijn op de tekst. Van Zappa, moderne impro, pop, folk naar Zuid Amerikaans, alles met de handtekening van Corrie en fraai gearrangeerd. Een complete suite van hoog niveau.
Foto Ton Lukassen
Klankwerelden en virtuositeit
Middenvoor staat Sterre Konijn met haar theremin. Sterre is van vele markten thuis, zullen we merken: haar theremin klinkt loepzuiver (dat hoor je niet vaak; het vergt toch een absoluut gehoor), maar ze zingt ook prachtig en speelt bovendien met groot gemak de duduk. Little Things is ontroerend en doet denken aan de folk en zang van Joni Mitchell of Sandy Denny. Het grapje ligt voor de hand, maar ze speelt en zingt werkelijk de sterren van de hemel.
Er is geen drummer maar Binkbeats (Frank Wiek) is een multi-instrumentalist die uit een ander vaatje tapt. Met elektronica, waaronder versterkte snaren en andere gemanipuleerde akoestische klankbronnen, creëert hij prachtige klankwerelden waarin het heerlijk vertoeven is voor de andere musici. Zijn inbreng van grote trom/tom en vibrafoon zijn altijd aan- en invullend, nooit opdringerig en in dienst van het geheel. Met mooie lage klanken en beats.
Op de “nieuwe” vleugel (een edelmoedig geschenk van de Stadsschouwburg nadat de eigen Brebl-vleugel bij de verhuizing sneuvelde) speelt Zofia Imiela. Zij is een openbaring wat mij betreft: ze speelt niet alleen prachtig, maar heeft ook een schitterende stem, zowel in duetten met Sterre als solo. Alles gaat haar ogenschijnlijk moeiteloos af, met theatrale flair en een geweldige uitstraling. Haar timing, zowel in muziek als tekst, is perfect en de interactie met Sterre is een plezier om te zien.
Op de cello speelt Joshua Herwig, soms als bassist, soms als klassiek cellist een solide basis. Heel af en toe is hij solist, met de jazzy solo's heeft hij echter wel wat moeite. Dat geldt zeker niet voor trompettist Alistair Payne; wat een geweldige (jazz) musicus. Prachtige toon, volop ideeën, geweldige noten en samen met klarinettiste Fie Schouten een ijzersterke blaassectie. We hoorden Alistair vaker in in BREBL en hij is zonder twijfel een van de top trompettisten van Nederland, en misschien wel van de wereld. Fie, voor de tweede keer optredend in Nijmegen binnen een week, speelt sonore baslijnen op haar basklarinet en is op gewone klarinet een fijne solist.
Een avond vol finesse
Corrie houdt haar eigen muzikale inbreng tijdens het concert beperkt. Ze is een zeer goede gitarist, kan geweldig soleren, maar ze kiest er hier duidelijk voor om het geheel te dienen, met slechts enkele slide- en “rock”-solo’s. Ze praat tussendoor de delen aan elkaar, vertelt dat ze blij is dat er meerdere uitvoeringen zijn en kondigt als toegift een verrassing aan. Het blijkt What The World Needs Now te zijn, dat door Frank met behulp van een speeldoosje ten gehore wordt gebracht. Subtiel en ontroerend.
Tot slot wil ik toch ook de geluidstechniek vermelden. Het beleven van concerten is erg afhankelijk van de kwaliteit van het versterkte geluid. Nou is dat bij Brebl meestal erg in orde, maar deze avond was het echt top. Hiervoor is Ruben Kieftenbelt verantwoordelijk, uitgelezen balans, fraaie klank van alle instrumenten, spraaksamples en zang, mooi laag, mede dankzij een uitgelezen selectie (eigen) microfoons en een sounddesign dat ook diepte als derde dimensie heeft. Het septet is dus in feite een octet!
Samenvattend zou ik willen spreken van een historische avond. Het publiek is ontroerd en overweldigd. De musici, die de dag ervoor in het BIMhuis de premiere hadden gespeeld, roemen in BREBL vanwege de sfeer en het veel directere contact met het publiek, ondanks het wat krappe podium en de langzaam dalende temperatuur.
De teksten zijn hier nog na te lezen.
* Voor de foto’s moet ik me verontschuldigen, er was geen fotograaf aanwezig en de twee die je hier ziet, komen van facebook (de makers kunnen zich melden voor een eventuele vermelding).
