Als dEUS één ding goed kan, dan is het wel de pan uit rocken. Het mag dan ook geen verrassing heten dat de altijd tegendraadse rockband zich tijdens hun Soft Electric Tour van een rustiger, meer ingetogen kant laat zien. Met van die liedjes die je, je weet wel, normaal gesproken gewoon overslaat als je hun plaatjes opzet. Maar was dat wel terecht, al die tijd?
Antwoord: nee, natuurlijk niet! Je hoeft maar twee noten van de prachtige concertopener Wake Me Up Before I Sleep te horen om dat te beseffen. Gelukkig laat dEUS het daar niet bij: ze spelen zowaar álle noten van dat nummer. En een boel meer! Wat te denken van pareltjes als Right As Rain of Secret Hell – twee nummers van hun eerste plaat die lijken te zijn gemáákt voor het theater? Of The Real Sugar (van Pocket Revolution), dat zwoel genoeg is om je te doen smelten op zelfs de koudste winteravond? En dan heb ik het nog niet eens gehad over het dromerige The Magic Hour (van The Ideal Crash), dat nummer waar je nooit zin in hebt maar dat je elke keer weer meevoert. dEUS heeft in haar ruim twintigjarige bestaan een goeie handvol luisterliedjes op de plaat gezet, en dat mag gehoord worden.
Op de achterste rij, weggedoken in een donkere hoek, tovert dEUS herinneringen uit mijn pubertijd tevoorschijn. Op je kamer zitten, huiswerk maken, huiswerk onderbreken omdat The Ideal Crash je aandacht vraagt. Folders bezorgen, nét iets te zeer opgaan in In A Bar, Under The Sea en bijna onder een auto terecht komen – dat soort dingen. Wat die Belgen en hun tegendraadse liedstructuren en (meestal) betekenisloze maar zó cool klinkende teksten toch in me losmaken.
Zonder te dansen
Maar, eerlijk is eerlijk, er zitten ook een paar van die net-niet-lekker-genoeg lopende popliedjes in hun oeuvre. De spanningsboog in de liedjes van hun latere albums zit me niet altijd lekker. Als zo’n Include Me Out of Constant Now (van Pocket Revolution en Keep You Close, respectievelijk) voorbijkomt, baal je er toch wel een beetje van dat het een zitconcert is. Niet alleen omdat je zin krijgt om te dansen, maar ook omdat je dan wat minder op de zoveelste wending in het nummer hoeft te letten.
Toch, zelfs een mindere dEUS is nog altijd een prettige luisterervaring. In een rokerige Stadsschouwburg met een bak tegenlicht op je netvlies, is het moeilijk je niet te verliezen in een dromerige melodielijn. Die, op een typische dEUS-manier, ruw wordt onderbroken door een bizarre gitaarriff. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik zet lekker In A Bar, Under The Sea op en ben weer even 15 jaar. I don’t mind whatever happens.
Getagd onder
