In 2015 speelden de mannen van Dying Fetus in de stralende zon op het FortaRock Festival in het Goffertpark. Daaraan voorafgaand was er flink wat discussie over de band. Of, beter gezegd, over hun naam. Een arts van het Radboud sprak er schande over. Het zou vrouwen, die net een miskraam hadden gehad of iets dergelijks, in het verkeerde keelgat schieten. Een storm in een glas water, bleek later. Woensdag 1 november stond Dying Fetus bij Doornroosje bovenaan het affiche van wat het best zou kunnen worden getypeerd als een mini-deathmetalfestival.
Er staan vanavond maar liefst vier bands op stapel. Een heus minifestival. Inherent daaraan is dat de deuren van Doornroosje al vroeg opengaan. Degene die denkt dat er op een woensdagavond om 18.30 uur nog geen mensen komen opdagen, vergist zich in de gemiddelde fan van deathmetal. Hoewel het grootste deel van de eerste bezoekers bestaat uit mensen die waarschijnlijk nog op school zitten of studeren, is het al relatief druk op het moment dat de eerste band begint.
Disentomb
Om 19.00 uur precies wordt de avond geopend door de vier Australische mannen van Disentomb. De mannen spelen ruim een half uur, waarin ze ongeveer de helft van hun oeuvre ten gehore brengen. Alleen al daarom wordt het tijd voor een nieuw album. De hoeveelheid nummers om uit te putten mag wel iets groter. Maar ook omdat Misery, het laatste album van Disentomb, al dateert van 2014. Voordeel van deze heren is wel dat ze de nummers die ze spelen door en door kennen. Dat komt bijvoorbeeld tot uiting bij nummers als Chthonic Gateways en Vultures Descend.
Beyond Creation
Omwille van de snelheid bij het wisselen van bands, is besloten om één drumstel op de officiële verhoging van het podium te zetten, eentje die bestemd is voor de hoofdact. En daarvoor staat een drumstel dat door alle drie drummers van de andere bands wordt gebruikt, waarbij de snaredrum en de bekkens dan weer wél worden vervangen.
Direct vallen de gitaren op waarmee de gitaristen van het Canadese Beyond Creation opkomen: zonder kop en stemknoppen en daardoor aanzienlijk korter dan een reguliere gitaar. Ook de wijze waarop de mannen spelen, is anders dan anders. Er wordt heel erg veel gebruik gemaakt van ‘hammer on’ en ‘pull-off’-technieken. Door deze techniek te gebruiken in combinatie met traditioneel gitaarspel en pedalen, wordt, bijvoorbeeld tijdens Neurocical Transmissions, de indruk gewekt dat op een cello of zelfs een synthesizer wordt gespeeld. Simon Girard en Kévin Chatré zijn beide begenadigde grunters, maar ook virtuoze gitaristen.
de tekst gaat verder onder de foto
Beyond Creation (c) Geert Oldenmenger
Psycroptic
De derde band van vanavond is Psycroptic, ook uit Australië. Net als bij Beyond Creation, kenmerkt de technical deathmetal van deze band zich door het gemak en de zuiverheid waarmee gitarist Joe Haley zijn instrument bespeelt. Echter, noch de geweldige beheersing van dit instrument, noch de gutturale zangtechnieken van Jason Peppiatt krijgen het voor elkaar om de vrijwel volle zaal goed op stoom te krijgen. De oproepen van Jason om een circlepit te organiseren, vinden in de eerste paar rijen over het algemeen wel gehoor, maar na een paar seconden staat het publiek weer stil. Waaraan het echt ligt, wordt niet duidelijk. Aan nummers als The Colour of Sleep met zijn prachtige ritmewisselingen ligt het in elk geval niet. Afgesloten wordt met een nummer dat voor deze gelegenheid aan de setlist is toegevoegd: The Sleepers Have Awoken. Psycroptic doet zijn best, maar het publiek zit duidelijk te wachten op de hoofdact.
Dying Fetus
Waarom is niet duidelijk, maar deathmetal blijft toch een beetje een jongens- of mannending. Ik schat dat het percentage vrouwen vanavond niet hoger ligt dan 15 à 20%.
Ik kan een lach op mijn gezicht niet onderdrukken als het licht in Doornroosje uitgaat en het introductiemuziekje voor Dying Fetus wordt gestart: Hearts on Fire van John Cafferty van de soundtrack van de film Rocky IV.
Gitarist John Gallagher en bassist Sean Beasley wisselen elkaar af in de zang (lees: grunts) van de nummers die voorbijkomen. Nummers, waarvan de helft afkomstig is van de laatste twee albums, Reign Supreme (2012) en Wrong One To Fuck With (2017). Retestrakke riffs en drumpartijen rekenen af met het idee dat deze muzieksoort niet door trio’s kan worden gemaakt. Sterker nog: ze ondersteunen de stelling dat bij veel bands een deel van de bezetting overbodig is. Bij bekende nummers, zoals Subjected to a Beating en Grotesque Impalement spat de energie van het podium, is een moshpit of circlepit vanzelfsprekend en zijn er zelfs fans die de teksten zodanig goed hebben bestudeerd dat ze kunnen meezingen.
Een nadeeltje moet genoemd worden. De mannen nemen elke keer na drie nummers een pauze, waardoor de snelheid uit het optreden wordt gehaald, hetgeen de sfeer niet ten goede komt.
Afgesloten wordt met het nummer met de tot de verbeelding sprekende titel Kill Your Mother, Rape Your Dog.
Doornroosje mag dit soort minifestivals vaker organiseren.
