Zelfs na zijn zelfmoord, wordt een vrouw gekweld door haar manipulatieve ex. Is ze gek aan het worden, of is er meer aan de hand? The Invisible Man is vanaf nu te zien in Pathé Nijmegen.
Midden in de nacht pakt Cecilia Kass (Elizabeth Moss) haar koffers en glipt het huis uit. Het is de enige manier waarop ze zich uit de klauwen van gewelddadige en manipulatieve vriend kan bevrijden. Maar vrij is ze allerminst. Na haar ontsnapping durft de getraumatiseerde Cecilia haar schuiladres niet te verlaten, bang dat haar geniale ex haar weet te vinden. Zelfs het nieuws van zijn zelfmoord kan haar niet geruststellen. Is ze gek aan het worden, of heeft haar ex een manier gevonden om haar zelfs vanuit zijn dood te kwellen?
Dark Universe
The Invisible Man is de derde poging van filmstudio Universal om haar zogenaamde Dark Universe van de grond te krijgen. De reeks aan onderling verbonden films, waarin low budget horroriconen uit het verleden de hoofdrol spelen, maakte tweemaal een valse start met het geflopte Dracula Untold en The Mummy. Voor The Invisible Man besloot de studio het over een andere boeg te gooien. Weg zijn de Tom Cruises, de grote budgetten en de spectaculaire actie, en terug is de kleinschalige horror op een laag budget.
Het is een keuze die wonderwel uitpakt. Anders dan zijn voorgangers, snapt regisseur en scenarioschrijver Leigh Whannell (Insidious: Chaper 3, Upgrade) dat een horrorfilm niet om het monster draait: het is waar het monster voor staat. Het script van The Invisible Man is voor het genre dan ook bovengemiddeld. Door lang in het midden te houden of zijn hoofdpersoon haar verstand aan het verliezen is of niet, weet Whannell de focus te leggen op de échte horror: de schade die een ongezonde relatie aan kan richten.
Lege (?) ruimte
Dat gezegd hebbende, is het natuurlijk gewoon een ontzettend eng idee als een onzichtbare man achter je aan zit. Met simpele trucs weet Whannell de spanning goed op te voeren. Een eenvoudige dialoogscène krijgt bijvoorbeeld al een ontzettend paranoïde lading, gewoon door af en toe de camera op een lege (?) plek in de ruimte te richten. En de horrorscènes bouwt Whannell zorgvuldig op, zonder zich te laten verleiden tot onverdiende schrikmomenten. Exemplarisch is de lange reeks scènes die volgt wanneer een radeloze Moss de telefoon van haar ex op zolder af hoort gaan. Het gegeven verdient geen originaliteitsprijs, maar de uitvoering is om van te smullen.
Horrorliefhebbers kunnen hun hart dus ophalen met deze film. Maar met een tweede helft vol gestileerde actiescènes worden ook de liefhebbers van popcornvermaak op hun wenken bediend. Het is waar dat de film op een gegeven moment wel wat aan geloofwaardigheid in moet leveren. Maar het nagelbijtende filmgenot van Whannells sterke uitvoering maakt dat meer dan goed. Anders dan haar voorgangers in het Dark Universe, is The Invisible Man juist geen onzichtbare formulefilm geworden.
Getagd onder
