Hoe ik mij voelde na het kijken van de dansfilm Blasphemy Rhapsody? In tweestrijd. Vanuit elk aspect zweet de film het coronavirus uit: de fysieke dansvoorstelling is vooralsnog afgelast, de voorbereidingen voor de film moesten noodgedwongen via een scherm plaatsvinden en tijdens het kijken van de film komt een leeg theater telkens terug als een dreigend personage.
De dansfilm die uit de creatieve koker van Emio Greco en Pieter C. Scholten en regisseur Arno Dierickx kwam – nadat het coronavirus de fysieke voorstelling in de weg had gestaan – pretendeert niet louter een opname van de dansvoorstelling te zijn, maar onderzoekt de mogelijkheden en kwaliteiten van film. Is het dan eerlijk dat ik tijdens en na het kijken van de dansfilm voornamelijk uitzie naar de dansvoorstelling? Ik weet het niet.
Een vraag die we onszelf al maanden stellen… Het scherm: barrière of kans?
Op tijd met werk stoppen, je net wat specialer aankleden en vervolgens de spanning voelen en creëren met een groep compleet onbekenden; naar de schouwburg gaan is naast een visuele en auditieve ervaring, ook een zeer belichaamde. Het doet iets met je, het geeft je kriebels. Een vrij schrijnend contrast bovendien, met hoe ik de dansfilm bekijk: in mijn joggingpak languit op de bank.
Een duidelijk aspect dat de dansfilm biedt, is nabijheid. Lekker paradoxaal. Een dansvoorstelling doet alles trillen, maar óp het podium brengen doet het niet. Blasphemy Rhapsody als dansfilm wel. Ondanks de barrière van het scherm, toont de film de intrigerende en tintelende choreografie en elk detail van de betoverende bewegingen van de dansers van ICK Dans Amsterdam van zeer dichtbij. Je ervaart zelfs de versnellende (opgenomen) ademhalingen. Het voelt intiem.
Geen vervanging van, maar aanvulling op
De naar 43 minuten teruggebrachte dans borduurt voort op swing uit de jaren twintig en de traditionele Italiaanse dans pizzica. Ontzettend passend bij de hedendaagse tijdsgeest, aangezien het dansen van de pizzica het lichaam van gif zou moeten verlossen. De koortsachtige dansbewegingen worden versterkt door grafische filmeffecten, zoals de momenten waarop de dansers dubbel te zien zijn en een geest-achtig effect wordt gecreëerd. Het medium film maakt op deze manier een andere laag van betekenis beschikbaar, voor de choreografie en de kijker. De geordende chaotische bewegingen, muziek en visuals dwingen bovendien je aandacht af. Wie steekt wie allemaal aan, kun je je afvragen.
De dansfilm Blasphemy Rhapsody bewijst hierdoor een verrijking van de dansvoorstelling te zijn. Maar het roept voornamelijk een verlangen naar het theater op. Het feit dat de film zich niet positioneert als een ‘vervanging van’, maar ‘een aanvulling op’, doet mij hopen dat dat niet (te) oneerlijk van mij is. Het is namelijk echt een hele mooi film.
Getagd onder
