Eén ademhaling, één hartslag en één lichaam… maar dan gevormd door dertien dansers. Dit is het eerste beeld dat de voorstelling INSIDE OUT van dansgezelschap Conny Janssen Danst creëert, als op donderdag 15 maart het doek opgaat in de Stadsschouwburg Nijmegen. Echter, naarmate de opvoering vordert, overstijgt ze haar eigen fysieke grenzen en verandert de avond in een ervaring met onvoorziene en openbarende impact.
Dansvoorstelling INSIDE OUT is een hervertelling van de gelijknamige choreografie uit 2015. Conny Janssen ging aan de slag met een herinterpretatie van haar toenmalige opvoeringen en besloot zich voor deze 2018-versie meer te focussen op de emotionele en humane kanten, aangezien eerder de nadruk lag op de esthetiek. Deze beslissingen hebben geleid tot een prachtige uitvoering die zich kenmerkt door paradoxale eigenschappen: ruw en zacht, statisch en dynamisch, humaan en niet-humaan, het collectief en het individu.
Groep vs. individu
Deze laatste schijnbare tegenstelling vormt tevens het belangrijkste thema van de dansopvoering. Janssen laat zich graag inspireren door de stad: een plek van dynamiek en energie, maar waarin tegelijkertijd het individu verloren kan gaan in grote structuren. Om het individu weer te kunnen onderscheiden moeten dan ook de overkoepelende structuren opengebroken worden. Janssen visualiseert dit effect door de dansers eerst als een groep te laten bewegen. Gedurende de uitvoering beginnen de dansers echter steeds meer hun eigenheid in hun voorkomen uit te drukken.
Naast de bewegingen, die gebaseerd zijn op klassieke dans, moderne dans en jazz, en de choreografie representeren ook de muziek, de kleding en het decor het verschil tussen de groep en het individu. Zo speelt het muziekensemble (bestaande uit singer-songwriter iET, producent Budy Mokoginta, pianist Thierry Castel en cellist Keimpke Zigterman) in het begin muziek die gebaseerd lijkt op klassieke partituren. Gedurende de opvoering worden er echter steeds meer elektronische geluiden hoorbaar, die in een sterk contrast zijn met de klassieke basis. Verder dragen alle dansers aanvankelijk identieke zwarte outfits met raffiarokken, maar langzaam gaan er kledingstukken uit en uiteenlopende kledingstukken weer aan. Bovendien wordt er extensief gebruik gemaakt van het decor. Het podium kenmerkt zich initieel door loodrecht georganiseerde touwen, die de beweegruimtes van de dansers bepalen, maar in fases gaan de touwen steeds verder omhoog, waardoor de dansers meer de ruimte krijgen om op een persoonlijk niveau te experimenteren.
Complexe relatie
Echter, in mijn mening maakt INSIDE OUT tevens de complexere relatie tussen het massa en het individu zichtbaar. In plaats van gewoonweg te beweren dat we het individu moeten onderscheiden in de groep, toont de voorstelling dat beide eenheden onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en soms zelfs in elkaar overvloeien. Er is geen individu zonder de groep en geen binnenkant zonder een buitenkant. Janssen onderbouwt dit aspect met de spanning tussen de wil om uniek te zijn en tegelijkertijd thuis te horen in een groep; de kwetsbaarheid en onafhankelijkheid van het individu staan tegenover het comfortabele en afhankelijke van de massa. Als gevolg wordt de complexiteit van het individu erkend en de kracht van de groep ontketend.
Mocht er echter geen behoefte zijn aan zulke diepe, filosofische vragen, dan is Conny Janssens INSIDE OUT nog steeds een echte aanrader. Heel de opvoering is een magistrale visuele ervaring, opgebouwd uit uitzonderlijke danssolo’s, duetten en groepschoreografieën, uitgevoerd door een geweldige, uiteenlopende groep dansers, waarvan elke danser een genot is om naar de kijken vanwege zijn/haar beheersing van techniek en expressie.
Getagd onder
