Albert Serra’s Pacifiction is een visueel interessante, tropische thriller. Maar met zijn tergend lage tempo en looptijd van bijna drie uur slaagt de film er echter niet in de aandacht vast te houden.
De titel Pacifiction klinkt als een aantal bestaande Engelse woorden. Bij de kassa in de bioscoop vroeg ik voor een kaartje voor ‘pacification’. Tot mijn schock ontdekte ik dat dit niet de echte titel was. Ik kreeg overigens gelijk het juiste kaartje ondanks deze fout. Ik zal niet de eerste zijn geweest die de mist in ging over de bijzondere titel. Pacifiction blijkt een samenvoeging te zijn van ‘pacific’ en ‘fiction’. Toepasselijk, want het verhaal speelt zich af op het Franse Tahiti midden in de stille oceaan. De titel is niet het enige punt waar de film risico’s neemt. Het is wat mij betreft ook niet het enige punt waar hij de plank mis slaat.
We volgen in Pacifiction de charismatische vertegenwoordiger van de verafgelegen Franse staat; hoog commissaris De Roller. De Roller heeft als taak om namens Frankrijk een oogje in het zijl te houden in Tahiti. Hij maakt echter al snel banden met de lokale bevolking en stelt zichzelf de opdracht om hen zoveel mogelijk te beschermen. Wanneer hij er achter komt dat de marine wellicht van plan is om kernproeven te hervatten op het eiland, gaat hij op onderzoek uit. Tahiti is in het verleden al gebruikt voor de nucleaire ambities van Frankrijk. De Tahitiaanen van toen hebben aan de straling soms levensbedreigende gezondheidsklachten overgehouden. De Roller besluit te proberen te voorkomen dat dit nogmaals gebeurt. Hij komt in een kat-en-muisspel terecht waarbij het niet duidelijk is wie hij kan vertrouwen, en wat er nou echt aan de hand is. De Roller wordt gespeeld door acteur Benoit Magimel, die doet denken aan een Franse versie van Sean Penn. Magimels acteerwerk is nog een van de lichtpunten van deze film. Die moet je namelijk niet in de plot zoeken.
Al vanaf het begin ligt het tempo van Pacifiction tergend laag. Ons wordt een groot aantal visueel stimulerende scenes voorgeschoteld, die overigens cinematografisch indrukwekkend zijn, maar totaal geen rol vervullen in de plot. Zo zien we minutenlang de binnenkant van een nachtclub zonder enige dialoog. Met een looptijd van 2 uur en 45 minuten is Pacifiction een veel te lange zit, en dit voel je. Hierdoor valt Pacifiction bij mij totaal niet in de smaak. Na veel lof over de film te hebben gelezen in andere publicaties keek ik er wel naar uit. Pacifiction laat zien wat er mis kan gaan wanneer de editor de schaar te veel schuwt.
