Kampeerliefhebbers zijn het erover eens: The Blair Witch Project (1999) is de engste film aller tijden waarin niets gebeurt. Zeventien jaar later is er dan eindelijk een vervolg dat de naam Blair Witch waard is. Maar of kampeerders daar zo blij mee moeten zijn?
Bestaat er zoiets als de heks van Blair? Een stel vrienden trok einde vorige eeuw het bos in van Burkittsville, Maryland, om er achter te komen, daarmee miljoenen bioscoopbezoekers de stuipen op het lijf jagend. Een knappe prestatie, in acht genomen dat er aan het eind van The Blair Witch Project nog steeds geen heks te zien is geweest. Die moderne horrorklassieker van Daniel Myrick en Eduardo Sánchez is nog altijd het schoolvoorbeeld van een less is more-aanpak. Het effectieve B-filmpareltje (kosten $22.000) geldt nog altijd als een van de grootste succesverhalen (opbrengst $240 miljoen) in de geschiedenis van de horrorfilm.
More is more
Regisseur Adam Wingard lijkt zich echter maar weinig aan te hebben getrokken van de formule van het origineel. Hij gooit de ingetogen, rauwe en realistische aanpak van 1999 overboord en vult zijn film met technische snufjes, bovennatuurlijke gebeurtenissen en harde schrikeffecten. Dat laatste misschien wel iets te vaak.
Met name de geweldige geluidseffecten verdienen een pluim. Monsterlijk gestomp verstomt het gehijg van de hoofdpersonages, doodsbange dieren schrikken wakker in het donkere bos; hun getsjirp klinkt soms haast als kinderstemmen. Ondertussen geven lage tonen aan dat het onheil nu echt in de buurt is. Een groot deel van de spanning komt op het conto van dit soort details, want Wingards opbouw naar de schrikmomenten is niet altijd even innovatief.
Angstzweet
Een overkomelijk euvel, blijkt gelukkig als de film aan z’n spetterende finale begint. De claustrofobische locatie brengt je naar het puntje van je stoel, dat nat is van het angstzweet in je bilnaad wanneer de aftiteling eindelijk over het scherm rolt. Achter elke hoek schuilt gevaar en ontsnappen is onmogelijk. Op de momenten dat je durft te ademen, daalt de gedachte in: in het bos van Burkittsville ben je volstrekt weerloos. De heks van Blair onderhandelt niet. Er is geen bovennatuurlijke logica die gevolgd moet worden om het kwaad te kunnen verslaan. Een doodenge gedachte.
The Conjuring 2 noemde ik eerder een verdomd goede kermisattractie. Blair Witch is een angstaanjagende achtbaanrit. Terwijl het karretje naar boven wordt getrokken, houd je jezelf voor dat het allemaal wel zal meevallen. Maar de schroeven, de loopings en de ronduit catatonische uitdrukking op je gezicht als de rit eenmaal achter de rug is, vertellen een heel ander verhaal.
Getagd onder
