Andrew Haigh’s nieuwe film All of Us Strangers is een cinematografisch indrukwekkende blik op het interne leven van een eenzame man. De film roept vragen op over hoe om te gaan met verlies en eenzaamheid. All of Us Strangers is door zijn sterke personages al ontroerend, maar raakt des te harder in deze tijd waarin iedereen nog eenzamer is geworden. Klinkt als een goede dramafilm toch? Nu moet u niet schrikken, er komen ook nog eens spoken in voor!
Het plot van de film is elegant in haar eenvoud. Adam is op twaalfjarige leeftijd zijn ouders verloren in een auto-ongeluk. Sindsdien heeft hij zijn eigen weg in het leven moeten zoeken. Zonder steun van zijn ouders worstelt hij met eenzaamheid en seksualiteit. Het uitkomen naar je ouders, wat voor vele homo’s een rite de passage is, was voor hem niet mogelijk. Wanneer Adam weer zijn ouderlijk huis opzoekt treft hij daar echter zijn ouders aan zoals ze waren vlak voor het ongeluk. Hij is een stuk ouder geworden maar zij zijn nog hetzelfde. In een soort droomwereld kan hij eindelijk weer contact leggen met zijn verloren vader en moeder. Hij vertelt hen over hoe zijn leven gelopen is, en ze blikken samen terug op Adams jeugd. Ook vertelt Adam over zijn nieuwe vlam: een buurman uit zijn appartementencomplex, genaamd Harry. Samen met Harry, en via de gesprekken met zijn ouders probeert Adam tegen de eenzaamheid te vechten en zijn verlies te verwerken. 
All of Us Strangers voelt niet als een traditioneel spookverhaal. De levende doden die we tegenkomen zijn nooit dreigend of beangstigend, maar lijken meer geruststelling voor Adam te zoeken. Ook wordt nooit echt duidelijk of we te maken hebben met echte geesten of met hersenspinsels die Adam gebruikt om het verlies van zijn ouders te verwerken. Het gebruik van geesten op deze manier biedt Adam, en ook het publiek, een interessante manier om naar het verleden te kijken. Vaak houdt men er van overleden familieleden een rooskleurig beeld op na. Dit is niet wat we zien in All of Us Strangers. We zien Adam’s ouders zoals ze echt waren, met al hun tekortkomingen. Dit benadrukt hun menselijkheid en de impact die ze als ouders op Adam hebben gehad. Nu kan Adam eindelijk de vraag beantwoorden waar hij mee zit: zouden mijn ouders mijn seksualiteit geaccepteerd hebben?
De film is cinematografisch indrukwekkend, maar wat er echt uitspringt is het acteerwerk. Er is geen zwakke rol te bekennen in All of Us Strangers. Harry wordt gespeeld door Paul Mescal, wiens carrière na After Sun alleen maar in de lift lijkt te zitten. Mescal weet net als in die film op subtiele wijze een diepe melancholie uit te drukken. Telkens hebben we het idee dat er iets achter zijn personage zit waar we geen zicht op hebben. Pas aan het einde van de film wordt dit echt duidelijk. Adam, gespeeld door Andrew Scott (Spectre, Sherlock), oogt uiterst overtuigend in zijn verdriet en eenzaamheid. Zijn ouders worden gespeeld door Jamie Bell (Billy Elliot en Rocketman) en Claire Foy (The Crown en Women Talking). Beiden zijn overtuigend als mensen uit een andere tijd. Dit komt komisch naar voren wanneer ze zich verbazen over wat er allemaal verandert is sinds de jaren 90. Stuk voor stuk zijn het complexe personages die gespeeld worden door getalenteerde acteurs.
All of Us Strangers is een frisse, nieuwe blik op de spookfilm. Er zijn momenten waar de film een traditionele, enge toon aanslaat, maar dit heeft niet de overhand. All of Us Strangers is vooral ontroerend. De film gaat eigenlijk over met jezelf leren leven en het verleden accepteren. Dat is een boodschap waar iedereen wat aan heeft.
