Nijmegen moet afscheid nemen van een markante inwoner. Theo Vaessen (Urmond, 1958), een kenner van moderne film en muziek, werd 66 jaar. Hij was iemand die vooral in de jaren tachtig en negentig nadrukkelijk aanwezig was binnen twee belangrijke culturele instellingen: Cinemariënburg en Doornroosje. Redacteur Pieter Nabbe was met hem bevriend en blikt terug op het recente verleden dat hij met hem deelde. 

Tijdens de laatste dagen van Theo’s leven moest ik onwillekeurig denken aan de schildpad uit Steinbecks The Grapes of Wrath, het beestje dat de tegenspoed van Tom Joad en zijn gezin, symboliseert. In weerwil van alle tegenslagen die ze te verduren krijgen, gaan ze toch steeds door. Zo was Theo ook, verknocht aan het leven. ‘Mij krijgen ze er niet onder.’ Teetje, zoals sommige van zijn vrienden hem noemden, kende zijn klassiekers, maar hij zou geschamperd hebben met zo’n pretentieuze verwijzing naar Steinbeck. Hij zou, misschien een beetje pesterig, meteen verwijzen naar de verfilming van John Ford, die natuurlijk veel beter was dan het boek.

Maar hij had weinig geluk met zijn lichaam. Op jonge leeftijd werd hij ziek, wat hem één van zijn twee benen kostte. Vanaf dat moment, zo kreeg hij te horen, leefde hij in blessuretijd. Welke Nijmegenaar heeft hem in de jaren negentig niet - met krukken - zien wandelen over de Graafseweg of Annastraat, vaak richting Cinemarienburg of later richting Doornroosje. Bij het filmhuis was hij een kundige gesprekspartner op het gebied van de onafhankelijke film: Hal Hartley, Jim Jarmusch, Wong Kar Wai, Alex van Warmerdam, Mike Leigh.

De afgelopen tien jaar kwam ik bijna wekelijks bij hem thuis om ‘m z’n nieuwe ladinkje stripboeken te bezorgen die hij bestelde bij Señor Hernandez. Daar, in zijn domein (samen met Zorro de kat), omringd door duizenden cd’s, stripboeken en kunstwerken, schreef hij zijn stukjes voor Doornroosje. Bijna iedereen die er ooit naar een concert geweest is, heeft Theo’s werk gelezen. Muziek was nóg belangrijker voor hem dan film.

Soms gingen we samen naar Roosje als er iets was dat we allebei konden waarderen. Daar had hij een lijstje voor gemaakt. Een paar weken geleden was het de beurt aan The Veils, die vond hij geweldig. Maar het voorprogramma, van ‘die huilende meisjes’, werd luidkeels en met een sardonische lach afgeserveerd. Vrij van sarcasme, of zelfs een vleugje cynisme was Theo niet. Vind je het gek? Misschien had hij dat nodig, net als die schildpad, om door te kunnen gaan. Pas in zijn laatste uren voelde hij dat hij moest capituleren en aanvaardde hij grootmoedig zijn einde, omringd door zijn dierbaren. Zoals een van zijn soulmates het formuleerde: Teetje has left the building.