Kees Draaisma is een singer-songwriter uit Nijmegen die met directe goudeerlijke levenslied-achtige teksten melancholische en soms humoristische muziek maakt.
Begin 2020 is zijn Nederlandstalige debuut album Kees Takeaway uitgekomen en op 1 januari van dit jaar kwam zijn nieuwe album Phoney And Fake uit! Kees studeert momenteel koordirectie aan het conservatorium van Utrecht, vanwege zijn grote voorliefde voor klassieke muziek en meerstemmige zang.
Bij het horen van welke artiest besloot je muzikant te worden?
In 1998 zat ik in het vliegtuig naar San Francisco om daar te gaan skateboarden. In het vliegtuig werd de film Good Will Hunting afgespeeld en ik werd erg geraakt door de muziek in de film. Het waren melodieuze, The Beatles-achtige akoestische liedjes met een unieke stem met heel veel lucht die geheimpjes leek te vertellen. Later zocht ik op wie het was en het bleek muziek te zijn van Elliott Smith. Ik was zo onder de indruk van de liedjes en teksten dat ik ze zelf ging spelen en zingen en uiteindelijk werd ik er zo geïnspireerd door dat ik zelf ook liedjes ben gaan schrijven.
Welke artiest is van grote invloed geweest tijdens je carrière?
Eigenlijk alle albums van Elliott Smith maar mijn favoriete albums zijn Figure 8, From A Basement on the Hill en het album Either/Or met liedjes als Between The Bars, Angeles en Say Yes. Ook Spinvis is al jarenlang een inspiratie bron en de reden dat ik uiteindelijk ook in het Nederlands ben gaan schrijven.
Andere artiesten die ik erg tof vind zijn Belle And Sebastian, Dinosaur Jr., José Gonzalez en The Beatles. Verder luister ik ook veel naar jazz en haal ik veel inspiratie uit klassieke (vocale) werken zoals van de bekende componisten zoals Bach (Hohe Messe), Mozart (Requiem) en Beethoven (Symfonie 9), maar ook de symfonieën van componisten als Bruckner en Mahler en bijvoorbeekd Da Pacem en Spiegel Im Spiegel van de nog levende, meest uitgevoerde, componist Arvo Pärt vind ik geweldig.
Welk liveconcert heeft het meeste indruk op je gemaakt?
Mahler Symfonie nummer 2 in C mineur in het Concertgebouw te Amsterdam onder leiding van Bernard Haitink. Deze symfonie bestaat uit 5 delen. Na de wonderschone orkestmuziek van de eerste 4 delen komt er in deel 5 op een gegeven moment een a capella koor gedeelte. Dit begint pianissimo, maar mondt uit in een ontzettende climax waardoor ik wel 5 minuten lang kippenvel had!
Welke artiest moeten we in de agten houden?
Phoebe Bridgers met haar in in 2020 uitgebrachte album Punisher. En dan met name het nummer Kyoto heeft echt een ontzettende fijne (Elliott Smith-achtige) vibe. Ik zag Phoebe voor het eerst in 2017 in de Merleyn met een tiental andere mensen. Haar debuut album Stranger In The Alpes was toen net uit en ik werd geraakt door haar mooie stem,teksten en liedjes. Ze was toen nog niet zo bekend maar inmiddels is ze een rising star. Heb haar dit jaar in juni nog live gezien in de Afas Live en daar was het wel net iets drukker dan in de Merleyn in 2017 😉.
Foto's: Peter van Esch
