Op zaterdag 3 december opent Doornroosje haar deuren voor de eerste editie van het nieuwe indoor festival Zeitgeist. In beide zalen ontdek je de tofste acts van dit moment. Dat spreekt duidelijk aan want Zeitgeist is al geruime tijd uitverkocht en de laatste week wisselen er nog veel tickets van eigenaren via Ticketswap. Het is niet eenvoudig om nog een kaartje te bemachtigen!
De deuren gaan om half zes open. Helaas voor mij iets te vroeg. Rond half zeven opent onze stadsgenote, muzikante en beeldend kunstenaar Marina Tadic (alias Eerie Wanda) het festival in de paarse zaal. Meteen daarna, zoals het een festival betaamt, is Tramhaus aan de beurt. Arjan - bekend bij de redactie - zegt er het volgende over:
"Tramhaus mag het spits afbijten in de rode zaal. Om kwart over zeven gaat het zaallicht uit en het intronummer wordt gestart. In plaats van dat de band halverwege met veel bombarie het podium opstormt, wordt het helemaal afgedraaid, rommelt de band wat met de instrumenten en zetten ze met tomeloze energie het eerste nummer in. Ze hebben er duidelijk plezier in, de zanger springt in het rond alsof zijn leven ervan afhangt. Hij mag dan niet zweten; de grote zaal transformeert voor drie kwartier in een stomende dampende moshpit. Wat een show, wat een band! Tramhaus make it happen op de vroege zaterdagavond in Doornroosje."
Traumhaus © Maren van der Burght
O.
De paarse zaal vult zich al snel weer voor de volgende act. O. Er is bijna geen doorkomen meer aan. Het publiek staat als sardientjes in een blik, helemaal achter in de kleine zaal; dat is dan weer het nadeel van een festival, waarbij iedereen naar dezelfde acts wil. Het duo O. wordt gevormd door Joe Henwood en Tash Keary op bariton saxofoon en drums. Ze verdienden hun sporen in de Londense hiphop, jazz en underground rock, noise scene. Met een zware voortstuwende baslijn op de bariton sax en superstrakke drum zetten ze meteen lekker in. Tash beweegt nauwelijks. Lijf stil, bovenarmen onbeweeglijk en toch rammelt ze het drumstel naar een andere dimensie. Het is een interessante sound, beetje free jazz, gevolgd door bombastische geluiden, zwaar aangezet. De combi met elektronische samples maakt het noisy en de heavy-rock-ritmische-herhalingen zorgen voor body. Omdat het zo druk is gaan we iets eerder weg om een betere plek te kunnen bemachtigen bij Black Country, New Road in de rode zaal.
O © Maren van der Burght
Black Country, New Road
Black Country, New Road © Maren van der Burght
Een band die in 2019 al eens op het Valkhof stond en uit Cambridgeshire (Engeland) komt. Ze waren in september 2022 ook bij Into The Great Wide Open. De zaal heeft zich weer goed gevuld. Het zestal komt met een compleet eigen stijl en laat moeiteloos klassiek, folk, balkan, jazz, postpunk en pop samenkomen. Altijd met een fijne melodielijn erin. De muzikaliteit spat van het podium af met de grote diversiteit aan instrumenten, waaronder saxofoon, dwarsfluit, viool, accordeon, keyboard, gitaar, basgitaar en drums.
Het samenspel en de afwisseling in deze band is erg aangenaam en verrassend. Toetsenist May brengt The Boy ten gehore terwijl ze op haar accordeon speelt. Het doet een beetje denken aan Björk. Zo anders is Dancers, waarin de bassiste Tyler een stijl laat horen die ik het beste kan omschrijven als woordkunst oftewel spoken word. In Laughing Song vertoont zich een mooi samenspel tussen violiste Georgia en Lewis op zijn dwarsfluit. Een gevoelig en melodramatisch liedje.
Naast saxofoon en dwarsfluit beheerst Lewis ook zijn vocale instrument tot in de puntjes. The Wrong Trousers (Mambo no. 5) is loepzuiver, haast op het randje. Een onherkenbare uitvoering, maar bijzonder aangenaam om naar te luisteren. Met Turbines/Pigs krijgt de toetsenist May in haar eentje de zaal muisstil. Ze zorgt absoluut voor kippenvel gevolgd door een climax aan het eind met de volledige band. Bijzonder is ook dat bassiste Tyler een strijkstok gebruikt op haar basgitaar. Black Country, New Road maakt veel indruk.
Squid
Ook bij Squid is het volle bak. Deze Engelse band is een van de meest enerverende bands in de slipstream van de postpunkrevival. Opvallend is dat de drummer Ollie Judge ook leadzanger is. Phil Collins maar dan anders. Wel Engels, maar dan anders. Met hun elektronisch geluid brengen ze het publiek in beweging. De zaal staat volledig te springen. Van links naar rechts en op en neer. Het is een prachtig gezicht. En het is ook wel ingenieuze muziek, zoals een festivalganger naast me, het noemt. Het trompetspel van Laurie Nankivell zorgt voor een meeslepend geluid waardoor je in hogere sferen komt. De zang doet soms denken aan Jim Morrisson van The Doors. Squid is echt een band om live te zien. Ze maken ook gebruik van elektronische effecten, die misschien niet zo lekker in het gehoor liggen, maar live wel voor een theatrale setting zorgen. Zo is de trompet soms gesampled met een loop. Jammer, je zou dat dan ook live willen zien/horen. Het publiek geniet duidelijk van Squid en er ontstaat haast een moshpit, welke mooi te aanschouwen is vanaf het balkon. Het wordt echter nergens heel ruw of hard, het blijft allemaal in toom. Gezien de drukte wachten we niet op het laatste nummer, maar gaan we ruim op tijd naar de paarse zaal voor de laatste band in de line-up van Zeitgeist.
Squid © Maren van der Burght
Iguana Death Cult
Iguana Death Cult vervangt Unschooling, die helaas heeft moeten afzeggen vanwege Covid gevallen in de band. Deze Rotterdamse psych-garageband heeft er zin in en is de zogenaamde kers op de taart. De band waar je niet voor hebt betaald, maar die je toch krijgt. Een fijne surprise-act, zo rond 5 december. Ze sluiten Zeitgeist af met een dosis energie met strakke, vuige, soms recht-toe-recht-aan garage-/indierock. Ze zouden zeker niet misstaan op Kids ‘n’ Billies!
Zeitgeist is een verrassend indoor festival. Zeker de moeite waard en met een prima prijs-kwaliteitverhouding. Genoeg leuke bands en afwisseling. Hopelijk is dat niet alleen iets van deze tijd.
Iguana Death Cult © Maren van der Burght
