Afgelopen Pinksterweekend vond voor 33ste keer festival Music Meeting plaats. Drie dagen lang dompelden redacteuren Anneke Zuurveen en Steven Trooster zich onder in een muzikale wereldreis in Park Brakkenstein, om uitgebreid verslag te doen van de verrassende en afwisselende programmering.
Music Meeting #dayone
door Anneke Zuurveen
Zoals ook vorige jaren tijdens het Pinksterweekend ga ik nu weer naar de Music Meeting. Met mijn bemachtigd zilverkleurig passe-partoutbandje om loop ik het veld op. Eerst eens even rondkijken hoe de opstelling van het terrein dit jaar is. De kraampjes met leuke koopwaar uit alle windstreken staan in een cirkel in het midden van het veld opgesteld. Wat nieuw is de Mellow, een plek waar je lekker in het zand kunt dansen op de muziek van verschillende dj’s of waar je kunt chillen in een van de loungestoelen die eromheen staan. Leuk is ook de oude schoolbus met vintage kleding. De Marokkaanse theetent staat dit jaar aan de andere kant van de Mellow met aangrenzend de eetgelegenheden en de bar. Het terrein waar de Mundo staat is nog afgesloten.
Het thema van deze eerste dag Music Meeting is MMMoves, wat staat voor ‘elektronische dance ontmoet traditionele niet-westerse muziek’. Het hele terrein is alleen toegankelijk met een zaterdagticket, wat als voordeel heeft dat de Apollo-tent aan een kant open is. Het publiek kan zich zo ongestoord tussen de verschillende podia bewegen. Uit de Apollo klinken de eigenzinnige klanken van Maarja Nuut & Hendrik, viool, zang en electronics. Na de muntenkassa bezocht te hebben loop ik naar de Mezzo, waar het concert van Mandala Tribe zo gaat beginnen. Indiase tabla, dwarsfluit/bansuri met moderne elektronica. Het is een goed bezocht concert. Een aantal mensen luistert met ogen dicht naar de mysterieuze fluitklanken van Mark Alban Lotz. De pittige tablaritmes van Heiko Dijker zorgen voor traditionele ragamuziek. Stefan Schmid vult deze twee virtuoze musici aan met elektronische dance beats en improvisaties.
Na deze primeur vervolg ik mijn weg naar de Apollo waar de Kondi Band speelt. Sorie Kondi is een blinde zanger en duimpianospeler (kondi). Zittend voor heren op drummachine en synthesizer, zingt en speelt hij ongestoord en vol overgave zijn liedjes. De beats van het duo Chiel Boima en Will Horrocks zorgen voor een swingend en afwisselend geheel. Het publiek vindt dit ook, want er wordt lekker gedanst.
Strakke programmering
De programmering is strak, dus voor ik het weet begint er weer een concert in de Mezzo. Dit keer traditionele klarinet met electronics: Arabisch getinte fee jazz. Na het eerste nummer legt keyboardspeler Raed Yassin het concert stil. Hij vindt het geluid op het podium niet goed. En ik moet zeggen dat de klarinet van Paed Conca (die alles vanaf bladmuziek speelt) ook in de zaal wel erg schel klinkt. Helaas wil dit alles niet helpen om het publiek en mij te blijven boeien, veel mensen waaronder ikzelf verlaten eerder de Mezzo.
Veel leuker wordt het wanneer de mannen van het Tout-Puissant Orchestre onder luid gejuich in hun bontgekleurde pakken het podium betreden. Mooi samenzang van de drie zangers met polyritmiek, hoekige blazersriffs en vette gitaarsolo’s zorgen voor een dampende Apollo, waar veel mensen niet meer stil blijven staan. Het is ook een genot om naar dit orkest te kijken, want er gebeurt van alles op het podium.
Als laatste concert in de Apollo brengt Love and Revenge Arabische muziek samen met oude filmbeelden met vooral mooie Arabische vrouwen. Het overweldigend spel van Mehdi Haddab op de elektrische oed zorgt, samen met de beats van Rayess Bek en toetsenist Julien Perraudeau, ook hier weer dat bijna niemand meer stil kan blijven staan. Tijdens het laatste nummer danst een deel van het publiek mee op het podium. Een swingende afsluiting van deze eerste bijzondere concertdag van de Music Meeting.
Music Meeting #daytwo
door Anneke Zuurveen
Dag twee van festival de Music Meeting. De zon schijnt volop en als ik het terrein op loop is het al aardig druk.
Het terrein met het Mundo-podium is vandaag en morgen ook open en biedt zo nog meer activiteiten en concerten. Je kunt naast de dagkaart, die toegang geeft voor alle concerten inclusief de Apollo, ook kiezen om alleen een parkkaart te kopen. Dit jaar zijn de parkkaarten goedkoper dan vorig jaar. En dat is te merken: het publiek is duidelijk gemêleerder, er zijn meer jongeren en gezinnen met kinderen. Die laatste kunnen zich prima vermaken bij de Mini Meeting of gewoon lekker spelen op het veld.
Het eerste concert dat ik vandaag zie in de Mundo is van het Satanique Samba Trio. Dit is wel een heel eigenzinnige groep. Gekleed in het zwart met baarden en capuchons op, zou je ze niet herkennen. Wel hun muziek. Basklarinet met geluidseffecten en (Braziliaanse) gitaren. Invloeden van de Braziliaanse samba en choro vind je zeker terug, maar in deze groep worden het geen liedjes. Eerder uit elkaar getrokken melodische en ritmische fragmenten, samengevoegd en opnieuw verweven tot swingende nummers. Heel verrassend en toch dansbaar.
Het volgende concert in de Apollo belooft goed te worden, met de contrabas in de hoofdrol, bespeeld door Ben Williams, aangevuld met saxofonist Marcus Strickland, gitarist Alex Wintz en drummer John Davis. Jonge jazzmusici die de grenzen van de muziek opzoeken. Het is een serieus zitconcert, de Apollo is gevuld met stoelen en tribune en is bijna helemaal vol. Gewoon een goed groovend jazzconcert, goede solo’s, eigen werk aangevuld met een aantal stukken van andere musici. Opvallend was het solostuk van Ben Williams op contrabas.
Ondertussen gaat het Music Meetingfeest verder op het podium van de Mundo met de Nederlandse band Amariszi XL, een vrolijk en enthousiast ogende band die het publiek naar de zin wil maken. En dat lukt ze; de zon schijnt, het is druk en het publiek zit lekker op een kleedje in de zon of heeft zin om te dansen. De sfeer van de Music Meeting op het Mundoveld is opperst best.
Eten
Inmiddels begin ik aardig wat honger te krijgen en ga maar eens op speurtocht langs de eettentjes. Dit jaar ook weer de wereldkeuken aan keuzemogelijkheden. Van Marokkaans tot Café de Plak. De ordinaire frietkraam is er dit jaar niet bij, dus ik kies voor het gezonde broodje kaasburger, dat overigens heerlijk smaakt.
Het laatste concert voor de Afro-Latin Night is van Brian Blade-Mamma Rosa. Lekkere luisterliedjes in een sausje van gospel, country en blues. Brian Blade is een van de beste jazzdrummers wereldwijd, maar laat vanavond zijn muzikale dagboek van songs horen. Een mooi luisterconcert, maar wel wat ingetogen.
De Afro-Latin Night biedt dit jaar wat meer afwisseling in stijlen dan voorgaande jaren. In de Mundo speelt Bitori featuring Chado Graciosa. Kaapverdische accordeonmuziek van de bijna tachtigjarige Bitori. Zelf ga ik naar het concert van Toto la Momposina y Sus Tambores in de Apollo. Colombiaanse cumbia van een 76-jarige werelddiva met fluit- en ritmesectie. De stem van La Momposina zorgt dat ik meteen de Apollo in wil. Wat een stem! De Colombiaanse rechte fluiten klinken er schel doorheen en de poliritmes van de ritmesectie zorgen voor heerlijke swingende muziek en dat wil het publiek op de Afro-Latin avond: dansen. Zangeres Toto la Momposina en achtergrondzangeres Euridice zien er prachtig uit in feestelijke bonte jurken en dansen samen met veel plezier op het podium. De energie en echtheid straalt er vanaf.
Op de Mundo gaat de groep Afrika Negro verder met Afro-Latin Night. Het weer is nog steeds heerlijk, de zon gaat onder en op het Mundo-veld is het gezellig druk. De ontspannen en swingende muziek van deze West-Afrikaanse groep zorgt ervoor dat het publiek kan doen waar ze zelf zin in heeft: lekker dansen of chillen op het Mundo-veld.
Het afsluitende concert van deze tweede dag Music Meeting is voor het African Salsa Orchestra. Een mix tussen Afrikaanse ritmes en salsa. Zanger en trombonist Michel Pinheiro is het gezicht van de groep. Afrikaanse percussie en een salsa montuno op piano zorgen voor heerlijke Afro-Cubaanse dansmuziek. Mooie trombonesolo’s geven deze band een ontspannen indruk. Salsa maar dan niet macho. De blazerssectie, bestaande uit twee trompettisten, zorgt voor pittig en jazzy spel. En er wordt ook hier weer lekker gedanst. Na een wervelend applaus komt de groep nog een keer terug op het podium voor een geslaagde toegift.
Music Meeting #daytwo was een goed bezochte dag met een verrassende en afwisselende programmering.
Music Meeting #daythree
door Steven Trooster
Zoals Anneke al eerder schreef, kent het festival Music Meeting een vol programma. Niet alleen zitten de grote optredens strak na elkaar gepland, maar ook de randprogrammering met de interviews in de Mezzo, de documentaires bij de Movie Meeting, de Minimeeting voor de kinderen, silent disco bij het Mellow podium, de verdieping bij Meet Radboud en de markt. Het is ondoenlijk om al deze M's te zien, wil je een beetje relaxed het festival doorkomen. Ik concentreer me vooral op de M van muziek, en zelfs dát is bijna een onmogelijke opgave.
Gelukkig kun je, net als op de zondag, deze maandag rustig beginnen bij de Hortus. Daar, in de botanische tuin, vinden twee korte concerten plaats. Artiesten die op het hoofdterrein spelen, komen hier in kleinere akoestische bezetting. De Zuid-Afrikaanse band BCUC laat meteen horen wat voor power ons later op de dag nog te wachten staat. En ook de begeleidingsband van Toto la Momposina - gisteren een van de hoogtepunten - zorgt dat iedereen meteen weer in juiste festivalstemming is.
Dan is het al meteen weer haasten naar het hoofdterrein waar ons een zeer gevarieerde dag te wachten staat. In de Apollo opent de Grieks-Amerikaanse zangeres en accordeoniste Magda Giannikou met haar Banda Magda, een band met leden van Snarky Puppy. Magda is een energieke verschijning die zowel kan grooven als ingetogen songs brengen. Ze weet zelfs de Mexicaanse klassieke smartlap Cucurrucucú Paloma in een verrassend nieuwe jasje te steken.
Bij de Mezzo geeft BCUC een spetterend optreden. Zanger Juvi stuitert over het podium en zweept het publiek op. Misschien iets te veel stichtelijke woorden tussendoor, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Hoe anders is het bij het optreden van de Ethiopische pianist Girma Bèyènè. Bèyènè is uit de categorie 'eens een beroemde Afrikaanse muzikant, in de vergetelheid geraakt en door Europeanen weer ontdekt'. De Franse begeleidingsband Akalé Wubé opent nog wel aardig, maar daarna zakt het in en kabbelt het voort alsof we in een nachtclub beland zijn.
Bij de Mellow laat Music Meeting zien dat het een festival is dat zich niet makkelijk in een hokje laat stoppen, omdat het de grenzen opzoekt tussen wereldmuziek en jazz en ieder jaar weer muzikale verrassingen neerzet. Een van die verrassingen dit jaar is gitarist Bram Stadhouders. Stadhouders was in 2013 al eens te gast met het Nederlands Kamerkoor; dit jaar toert hij met een heus dansorgel. Bijzondere eraan is dat de muziek niet vast ligt in een draaiorgelboek, maar dat hij het orgel via live midi kan aansturen. Improvisatiemuziek voor de fijnproevers, dat enorm fascineert.
Van de grootsheid van het orgel, gaat het meteen weer door naar het kleine van de akoestische gitaar. Hoewel, de zelfgebouwde gitaar van Paolo Angeli kan zeker niet klein genoemd worden: naast de traditionele zes snaren, liggen er nog eens zes snaren overdwars, vier bassnaren bovenlangs, zit er een hamermechaniek aan de brug én bespeelt hij het ook nog met een strijkstok. Ik heb er een beetje gemengde gevoelens bij: het is aan de ene kant mooi, maar soms klinken de improvisaties ook wel rommelig. Collega Derek Gripper houdt het meer bij eenvoud. Hij speelt Noord-Afrikaanse koramuziek en composities van Ali Farka Touré. En roemt en passant Touré omdat deze begonnen is op een gitaar met één snaar, een contrast met de 16 snaren van Paolo Angeli.
Puntje van kritiek
De concerten van de Apollo worden afgesloten door de Israëlische Shye Ben Tzur met The Rajasthan Express uit India. Een project, mede opgezet door Jonny Greenwood van Radiohead. Onbegrijpelijk waarom de organisatie besloten heeft dat dit een zitconcert moet zijn: de muziek is opzwepend, de virtuoze muzikanten stralen een en al enthousiasme uit en álles nodigt uit om te dansen. Binnen no time staan de gangpaden dan ook vol. Al met al het hoogtepunt van deze dag.
Een mooie afsluiter van het prachtig muzikaal weekend, zou je zeggen. Maar Music Meeting heeft dit jaar een keuze gemaakt om niet te eindigen met een feestje in de Apollo, maar het parkpubliek ook te trakteren op een slotact. Bij de Mondo mogen de New York Gypsy All Stars nog even doorgaan. Hoewel de band een mix van fusion en swingende kletzmer speelt, en bijzonder strak en virtuoos is, is het toch niet de afsluiter waar iedereen op gehoopt had. Niets ten nadele van deze band, maar het zit in de programmering: het loopt tegen tienen, het is inmiddels al wat frisser en een deel van het terrein wordt al opgeruimd. De meeste bezoekers kiezen er daarom voor om vroegtijdig naar huis te gaan. Mijn advies aan de organisatie: haal alle stoelen uit de Apollo, gooi de tent open voor iedereen en bouw daar een goed feest, zoals vorig jaar met de No BS! Brass Band.
Al met al was de drieëndertigste Music Meeting een geslaagde editie. Ondanks dat er geen écht grote namen op het programma stonden, was het toch muzikaal zeker de moeite waard. En natuurlijk speelde het weer een belangrijke rol. Het had, zeker op de zaterdag, wat drukker kunnen zijn. De concurrentie van SMKMRKT, die dit jaar ook een sterke programmering had, was daarbij zeker van invloed.
Meer Music Meeting foto's op Flickr.
